www.kwiatlotosu.alleluja.pl

Żyj pełnią życia; inaczej popełniasz błąd.
Nie jest szczególnie ważne, czym się zajmujesz, jeśli tylko masz życie w swoich rękach.
Bo jeżeli nie miałeś życia, to co miałeś?
Co się raz straci, już jest stracone,
nie zapominaj o tym!!!
Właściwa chwila to jest każda chwila, którą człowiek będzie miał szczęście przeżyć...
a więc żyj!

Rozwinięcie tego skrótu to ponoć System Eliminacji Studentów Jest Aktywny...
Mam nadzieję, że mnie ten system nie obejmie...
Ostatnio mam średnio czas...
Z jednej strony to fajne, bo lubię mieć dużo zajęć, wtedy lepiej funkcjonuję, ale czasami jestem już zmęczona... czasami nie mam czasu dla najważniejszych dla mnie osób... czasami to smutne...
Jednak trudno z czegoś zrezygnować... zajęcia... no wypada chodzić, bo jak nie to mnie wyrzucą... zebrania... jak już jestem wiceprzewodniczącą NZS to już wypada... tym bardziej że ostatnio to z Politechniki nikogo na ogólnych zebraniach nie ma oprócz mnie...:-/... w czwartki chodzę sobie na świetlicę – mam korepetycje z matematyki – przygotowanie do matury... choć mi za nie nie płacą, choć czasami muszę się do nich przygotowywać, to są fajne, czuję się komuś potrzebna, w czwartki od czasu do czasu chodzimy na modlitwy w duchu Taize... w tym roku byliśmy z Mikołajem na spotkaniu w Zagrzebiu... było świetnie! A jak przyjadę na weekend do domu to czasami nawet nie chce mi się iść do Ani, odpoczywam... zmęczona jestem po całym tygodniu... tym bardziej ostatnio, okres „przedsesyjny” nie jest najlepszym okresem w życiu studenta...

Może napiszę coś o Zagrzebiu – czyli Pielgrzymce Zaufania przez Ziemię, jak było, bo lubię ostatnio wspominać to kilka dni z przełomu roku (może dlatego, że właśnie dostałam zdjęcia z tych dni) ... jadąc właściwe nie znaliśmy nikogo z Mikołajem – kilka osób „tak trochę” ze spotkań przygotowujących... po przyjeździe okazało się mieszkamy razem z 12 osobami z naszego autokaru 1,5 godzin drogi od Velesajan (tak to się jakoś nazywało) – miejsca gdzie odbywały się modlitwy – średnio fajna perspektywa, no ale okazało się, że było świetnie!
Wszyscy parami mieszkaliśmy u rodzin. Ja z nową koleżanką Kasią trafiłyśmy na cudowną rodzinę – rodzice i 2 córki. Tylko jedna córka Róża mówiła po angielsku, druga trochę, rodzice wcale... no ale jakoś się dogadywałyśmy... o Polsce wiedzieli tyle, że mamy dobrych hydraulików i pielęgniarki (dowiedzieli się z „bilbordów” o tym) no i oczywiście, że Jan Paweł II, czyli Karol Wojtyła – papież był z Polski- z Krakowa - to wszystko co wiedzieli. Oczywiście mówili, że kochali i kochają „naszego papieża” i że był u nich w Chorwacji 3 razy i raz go nawet widzieli na żywo. Miłe to było, bo my o Chorwacji wiedzieliśmy mniej...
W pokoju mieli natomiast obraz Pana Jezusa Miłosiernego – dużo problemu sprawiło nam wytłumaczenie że ten wizerunek jest z Polski, że Pan Jezus objawił się siostrze polskiej – siostrze Faustynie. Próbowałyśmy po angielsku, ale nie bardzo – dopiero gdy powiedziałyśmy po polsku, że „Pan Jezus ukazał się” to zrozumieliJ polski i chorwacki to podobne języki jednakJ
W Zagrzebiu byliśmy też w meczecie, gdzie trzeba było zdjąć buty i kobiety musiały założyć „coś” na głowę – z reguły to był szal i w cerkwi prawosławnej a następnie w muzeum ikon... byliśmy też na wystawie Leonadra de Vinci – widzieliśmy jego zapiski, rower jaki skonstruował, maszynę latającą, strój do nurkowania (to mi się najbardziej podobało) i wiele, wiele innych wynalazków. On to był prawdziwy umysł renesansowy – humanista i inżynier, dwa w jednym. Fajnie... bardzo mi się tam podobało...
Wieczorami chodziliśmy na modlitwy, dość specyficzne ale przepiękne. Modlitwy kanonami, śpiewami...
Budujące było bardzo to, że tyle ludzi przyjechało, tylu ludzi w tym samym czasie się modliło
I nie było między nami podziałów, choć byli katolicy, protestanci, prawosławni z pewnością też... w końcu Wspólnota z Taize jest ekumeniczna...
Coś niesamowitego... aż żal było wracać do domu...

Życzę Ci dnia zwykłych cudów.
Gorącą filiżankę kawy,
którą ktoś dla Ciebie zrobi.
Nieoczekiwanego telefonu
od starego przyjaciela.
Zielonych świateł na Twojej
drodze do pracy, albo sklepu.
Życzę Ci dnia małych spraw,
które Cię ucieszą...
Najszybszej kolejki w sklepie spożywczym.
Dobrej piosenki zaśpiewanej w radiu.
Twoich kluczy dokładnie tam gdzie
ich szukasz.
Życzę Ci dnia pełnego szczęścia dawkowanego
w perfekcyjnych dawkach,
które dadzą Ci radosne poczucie,
że Pan uśmiecha się do Ciebie,
obejmuje Cię i przygarnia ponieważ
jesteś kimś specjalnym i nietuzinkowym.
Życzę Ci dnia Pokoju,
Szczęśliwości i Radości.
Mówi się, że zajmuje minutę,
aby znaleźć szczególne osoby,
godzinę aby je docenić,
dzień aby je pokochać i całe życie,
aby o nich zapomnieć.

Na tle kiosku odcina się kilka wielkich tytułów: „Johannesburg we krwi i ogniu”. „Rozkaz Moskwy w Kapsztadzie”. „Taiwan zmiażdżony przez pekińskie oddziały”... Pasterz blednie i siada na chodniku. Gdy mija pierwszy szok zwraca się do mnie:
- To nie robi na tobie wrażenia?
- Wiesz, w końcu człowiek się przyzwyczaja. Pewnie nie oglądasz za często telewizji!... Ale Bóg, On ma to gdzieś! Dlaczego na to pozwala? Albo jest dobry, albo nie istnieje!
- Nie istniałbyś, gdyby ci nie dal udziału w swej dobroci!
Raptownie wybuchnąłem. Myślałem, że sprowokowany odpowie z taką samą gwałtownością. Zaczął płakać... po długiej chwili:
- Jeśli ty jesteś czasami wstrząśnięty, to wyobrażasz sobie, co to może znaczyć dla Boga? Twoje serce jest podobne do Jego serca. Rozpacz matki na widok zabijających się dzieci - pomnóż ją przez sto tysięcy, a zaczniesz się domyślać...
- Ale czy Bóg nie mógłby zapobiec takiej ilości zła? A przynajmniej ograniczyć spustoszenie!
- Jak chcesz, żeby to zrobił? Jego sytuacja nie jest taka prosta! Gdyby wkroczył bezpośrednio, wysyłając legiony aniołów, oskarżono by Go o niedopuszczalną ingerencję. Postaw się na Jego miejscu! Bóg nic nie może zrobić, nie przechodząc przez twoje serce. I żeby go dotknąć, dal to, co kocha najbardziej na świecie, by miłość stała się znów możliwa! Co jeszcze mógł zrobić? Powiedz mi, a zaraz to zrobi! Powiedz mi! Powiedz!
- Odebrać nam wolność!
- Czy można kochać nie będąc wolnym?
- Ale po co kochać za cenę nienawiści?
- Dawać - to jest szczęście.
- Czyżby nie było innego szczęścia?
- To nasz sposób bycia szczęśliwym.
- Ale to jest wasze własne szczęście!
- Nie chcieliśmy innego szczęścia dla was.
- Jak je otrzymać?
- Ojciec ukształtował w tobie serce takie jak moje, wraz z tym królewskim darem: móc powiedzieć w wolności: „Kocham cię!”
- ... albo: „Nie kocham cię!”
- Usłyszał to! Słyszy to nadal!
- Mógł przecież narzucić miłość!
- Miłość... czy można ją wymusić? Twoja Klara, szalałeś za nią, prawda? A ona była nieczuła, czasem wyniosła. Przyszło by ci na myśl powiedzieć jej z rewolwerem przy sercu: „Pokochaj mnie, bo cię zabiję”?
- Miałbym jej skórę, ale nie serce.
- Serce, nic nie może mu zadać gwałtu. Czego nie robiłeś dla swojej Klary?
- Tysiąc uprzejmości w nadziei, że obudzę jej miłość.
- Postępowałeś tak jak Bóg!
- Po dwóch latach życia wyłącznie dla niej, któregoś ranka dostałem zawiadomienie o ślubie. Byłem tym...
- Już sam nie wie, co wymyślić?
- Wszystko już wymyślił. Przyszedł ofiarować Miłość, ale tak jak biedak, który żebrze o miłość.
- Bóg, dlaczego On jest taki wrażliwy?
- Nie może robić nic innego jak kochać.
- To Jego wina, że tak kocha!
- Jeśli to jest wina, to wybacz ją.
- Jak to? Wybaczyć Bogu? Ale to On daje wybaczenie!
- Ludzie mają żal do Boga. Obwiniają Go o to wszystko, co nie gra... Kto Go broni?... Przypomnij sobie... Zeszłej nocy ... Wybaczenie, które się otrzymuje, trzeba przekazać. A więc odeślij je do źródła: „Wybaczam Ci, Boże to, co dopuszczasz... i to, czego nie rozumiem”.